Jednym z typów bazy danych jest marketingowa baza danych. Dzięki niej można opracować na przykład plan skutecznej kampanii promocyjnej produktów lub usług firmy. Opierając się na rzeczywistych informacjach zgromadzonych w bazach danych, jesteśmy w stanie jak najlepiej dobrać formy reklamy i ich treść, która trafi bezbłędnie do docelowych odbiorców.

W marketingowych bazach danych znajdziemy takie informacje jak:

• Informacje dotyczące danych osobowych klientów, pozwalające na ich identyfikację
• Dane mające pewien wpływ na przebieg stosunków sprzedaży z klientem,
• Dane dotyczące prawdopodobieństwa zawarcia umowy handlowej,
• Dane pozwalające na kontrolę przeprowadzanych akcji reklamowych i ich skuteczności,
• Dane umożliwiające zidentyfikowanie instrumentów marketingu bezpośredniego, jakie powinny znaleźć się w kampanii promocyjnej,
• Dane pokazujące dotychczasowe transakcje, jakie zostały zawarte przez firmę z docelowymi klientami.

Każda baza danych marketingowych powinna obejmować innych klientów. Nie można dopuścić do tego, aby informacje odnoszące się do klientów instytucjonalnych, znalazły się w tej samej bazie danych do informacje o klientach indywidualnych. Specyfika tychże rynków ma zupełnie inny charakter, stąd też potrzeba tworzenia odrębnych baz danych dla różnych klientów.

Bez względu jednak na rodzaj bazy danych utrzymywanych w przedsiębiorstwie, informacje w niej zawarte powinny być pełne i jak najbardziej aktualne. Nic nam nie da to, że będziemy mieli pełne dane teleadresowe klientów, jeśli pod danym adresem nasz klient już dawno nie będzie mieszkał. Podobnie, jeśli będziemy posiadać błędny numer telefonu do klienta, nie będziemy mogli prowadzić w stosunku do niego działań promocyjnych opierających się na telemarketingu. Kontakt do klienta okaże się więc zupełnie bezużyteczny.

Inną zasadą odnoszącą się do baz danych firmowych jest to, że informacje do nich należy gromadzić w sposób systematyczny i okresowo je uaktualniać. Nie jest to zbyt skomplikowane, ale na pewno wymaga od odpowiedzialnego za bazy danych pracownika, systematyczności i dokładności. Jeśli przedsiębiorstwo jest niewielkie, a bazy danych nie zawierają zbyt wielu parametrów, wówczas wystarczy posiadać zwykłe arkusze komputerowe, z możliwością sortowania danych, aby korzystanie z baz było łatwe.

Skąd czerpać dane do baz danych? Jednym z najlepszych źródeł są badania marketingowe, aczkolwiek wiele firm z nich nie korzysta z uwagi na wysokie koszty. Na potrzeby małej firmy badania tego rodzaju śmiało można przeprowadzić samodzielnie. Drugim źródłem danych do bazy będą wszelkiego rodzaju akcje promocyjne z kuponami, w których wpisywane są dane klientów.

Podczas spotkań z klientami i kontrahentami najczęściej należy przeprowadzić daleko idące negocjacje, aby w ostatecznym rozrachunku doprowadzić do podpisania umowy, w której wszystkie jej postanowienia będą odpowiadały obu stronom. Bardzo często bywa tak, że negocjacje są bardzo skomplikowane i trwają kilka tygodni. Wówczas jednak najczęściej mamy do czynienia z poważnymi projektami, opiewającymi na duże kwoty pieniędzy.

Czym tak właściwie są rzeczone negocjacje?

Otóż, negocjacje w najprostszej definicji określa się jako swoisty proces komunikowania się, w celu osiągnięcia porozumienia z drugą osobą lub grupą osób. Nie ulega wątpliwości, że wprawne komunikowanie się jest integralnym elementem każdych negocjacji. Nie dojdzie się do wspólnych wniosków na spotkaniu biznesowym, jeśli będzie się wyłącznie milczało, aczkolwiek należy powiedzieć, że porozumiewanie się za pomocą komunikatów niewerbalnych, a więc mowy ciała, gestów i mimiki, również wchodzi w zakres komunikacji negocjacyjnej.

Najczęściej jednak komunikujemy się z innymi osobami w określonym języku, wykorzystując do tego celu aparat mowy. W negocjacjach uznawane jest również porozumiewanie się poprzez korespondencję – tradycyjną lub elektroniczną, a także za pośrednictwem telekomunikacji.

W kulturach pozaeuropejskich, negocjacje oznaczać mogą nie tylko rozmowę przy stole konferencyjnym w firmie, ale również wykonywanie obrządków rytualnych, czy nawet śpiewanie pieśni i dawanie znaków dymnych. Wszystko zależy oczywiście od kultury, z jaką akurat mamy do czynienia. Generalnie, pragniemy tu dowieźć, że błędne jest sprowadzanie negocjacji tylko do komunikacji za pomocą mowy. Rozmowa i wymiana poglądów owszem, wchodzi w skład klasycznych negocjacji, lecz nie jest ich jedynym elementem składowym.

Negocjacje prowadzą zwykle do podjęcia pewnych, ważnych decyzji, ale błędne jest sprowadzanie ich tylko i wyłącznie do procesu decyzyjnego, ponieważ łączą one w sobie wiele innych, ważnych aspektów. Stroną w negocjacji mogą być wyłącznie osoby zdecydowane i kompetentne, które potrafią szybko ocenić sytuacje i uczynić to jak najbardziej trafnie. Nie mogą mieć one problemów z podejmowaniem decyzji.

W negocjacjach ważne jest racjonalne podejmowanie decyzji, a nie kierowanie się impulsem czy emocjami. Te ostatnie nie doprowadzą negocjacji do szczęśliwego końca. Najczęściej, źle przeprowadzone negocjacje kończą się fiaskiem, tzn. nie zostaje zawarta pożądana przez obie strony umowa. Może się też zdarzyć tak, że umowa zostanie zawarta, ale jej warunki będą korzystne wyłącznie dla jednej ze stron, która będzie o wiele lepiej przygotowana do negocjacji.

Uczestnicy negocjacji powinni być przygotowani do pełnienia swej roli, w innym przypadku przysporzą oni firmie więcej kłopotów niż pożytku.

Zasadniczo, prawo pracy określa, że urlop wychowawczy przysługuje każdemu pracownikowi, który przepracował w swoim życiu co najmniej 6 miesięcy – łącznie, u wszystkich pracodawców, u których był zatrudniony. Dodatkowym, naturalnym wymogiem, który uprawnia pracownika do uzyskania urlopu wychowawczego, jest bycie rodzicem lub opiekunek dziecka, mającego mniej niż 4 lata.

Maksymalny wymiar urlopu wychowawczego w Polsce wynosi dziś 3 lata i może być wykorzystany nie więcej niż w czterech częściach. Można również zdecydować się na skorzystanie z całego urlopu jednorazowo, na 3 lata.

Dodatkowo, dla pracowników posiadających dzieci wymagające szczególnej, osobistej opieki z powodu złego stanu zdrowia, ustawodawca przewidział specjalny urlop wychowawczy. Warto przy tym podkreślić, że stan zdrowia dziecka w takim przypadku musi być potwierdzony stosownym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności bądź też orzeczeniem o niepełnosprawności.

Specjalny urlop wychowawczy, o którym mowa powyżej, przysługuje również w wymiarze do maksymalnie 3 lat i można z niego korzystać nie dłużej niż do osiągnięcia przez dziecko pełnoletniości.

Jeśli pracownik zamierza skorzystać z przysługującego mu prawa do urlopu wychowawczego, ma on obowiązek złożyć wniosek o planowanym terminie rozpoczęcia urlopu i jego wymiarze, na 2 tygodnie przed tym faktem.

Pracodawca nie ma możliwości wypowiedzenia czy rozwiązania umowy o pracę z pracownikiem, który przebywa na urlopie wychowawczym. Przepis ten obowiązuje od chwili złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego. Od tego momentu jest on chroniony specjalnymi przepisami prawa pracy.

W niektórych, bardzo szczególnych sytuacjach pracodawca może rozwiązać umowę o pracę z osobą przebywającą na urlopie wychowawczym, w przypadku, gdy ogłasza on upadłość lub likwidację firmy lub tez  przyczyn, które w pełni uzasadniają rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.

Rodzic przebywający na urlopie wychowawczym ma możliwość pracy zawodowej i może ją podjąć u dotychczasowego lub innego pracodawcy. Może również podjąć inną działalność, studia, czy szkolenia, ale za każdym razem w wymiarze, który pozwala na osobiste sprawowanie opieki nad dzieckiem.

Jeśli pracownik uzna, że nie chce wykorzystywać urlopu wychowawczego w założonym wymiarze, może on powrócić do wcześniej wykonywanej pracy, ale wyłącznie za zgodą pracodawcy. Z urlopu wychowawczego można zrezygnować w zasadzie w każdym momencie, ale należy powiadomić pracodawcę o terminie zamierzonego powrotu do pracy, nie później niż na 30 dni przed tym terminem.

Prawo pracy określa, że po zakończonym urlopie wychowawczym lub po rezygnacji z pewnej jego części, pracownik powinien być dopuszczony przez pracodawcę do pracy.

Warto poznać podstawy konstruowania komunikatów reklamowych, aby wiedzieć, w jaki sposób zabrać się do tego w przyszłości. Oczywiście, zawsze można wynająć do przygotowania kampanii reklamowej profesjonalną agencję medialną, ale to kosztuje i to całkiem sporo. Dla małych i średnich firm, które mają ograniczony budżet na promocję, o wiele korzystniejsze wydaje się przygotowanie samodzielnie planu reklamy, w tym komunikatu reklamowego.

Najczęściej, istnieją trzy kroki prowadzące do stworzenia odpowiedniego komunikatu na potrzeby reklamy. Pierwszy krok to wymyślanie jak największej ilości pomysłów. Niekoniecznie muszą być one realne i możliwe do realizacji.

Generowanie pomysłów można przeprowadzić przy okazji organizowania burzy mózgów w firmie. W tym etapie może wziąć udział w zasadzie każdy pracownik.

Drugi krok na drodze do stworzenia komunikatu reklamowego, obejmuje ocenę i wybór pomysłów. Tutaj już przeprowadza się weryfikację zgłoszonych propozycji, wybierając najlepszą, która ściśle odpowiada potrzebom przedsiębiorstwa. Ostatnim krokiem jest opracowanie formy, w jakiej ma występować owy komunikat reklamowy.

Warto powiedzieć o tym, jakie cechy powinien posiadać dobry, trafny komunikat reklamowy. Generalnie, ma on trafiać do podświadomości odbiorców. Może on być:

• Emocjonalny – powinien odwoływać się do sfery emocji i uczuć odbiorców,
• Racjonalny – ma przekonywać na drodze logicznego wywodu do tego, że przekazywane informacje są rzeczywiście zgodnie z prawdą,
• Pozytywny – ma wzbudzać w odbiorcy pozytywne emocje, a jednocześnie musi przedstawiać produkt lub usługę w jak najbardziej korzystnym świetle,
• Negatywny – stoi w opozycji do przekazu pozytywnego, odwołując się do motywu strachu i niepokoju.

Każdy komunikat reklamowy posiada pewne indywidualne cechy. Musi mieć on odpowiedni styl, nastrój, treść i formę. Jeśli chodzi o styl, to komunikat powinien odwoływać się do symboli, rekomendacji, zwykłych ludzi i zawierać efektowne ogólniki, które co prawda nic nikomu nie mówią, ale za to ładnie brzmią. Powinien on wywoływać miły nastrój.

Dobrze wykwalifikowany i doświadczony personel stanowi najcenniejszy zasób dla firmy. Większość przedsiębiorców niewątpliwie powie, że aby go zatrzymać w firmie konieczne jest ciągłe powiększanie wynagrodzenia takich pracowników. Niemniej jednak, są i inne sposoby na zatrzymanie pracowników, którzy dobrze wykonują swoje obowiązki zawodowe.

Pracodawcy głowią się nad tym, jak zapewnić swym najlepszym pracownikom najkorzystniejsze warunki pracy. Chcą dążyć do zapewnienia ścieżki rozwoju zawodowego dla swojego personelu, aby był on w pełni zadowolony z wykonywanej pracy i żeby owe zadowolenie rosło systematycznie. Najbardziej korzystnym rozwiązaniem z punktu widzenia samego przedsiębiorstwa, jest zastosowanie takiego rozwiązania, które sprawi, że pracownik będzie lojalny wobec firmy. Taki pracownik nie obciąża przedsiębiorstwa zbędnymi kosztami szukania nowego, niedoświadczonego kandydata.

Znalezienie dobrych pracowników to problem dla wielu przedsiębiorców. Prowadzenie rekrutacji na szeroką skalę, która dawałaby największe prawdopodobieństwo znalezienia takich kandydatów, jest niestety dosyć kosztowna i trwa bardzo długo, a niekiedy pracownik jest potrzebny w zasadzie natychmiast, na przykład dla zachowania ciągłości produkcji.

Istnieją skuteczne metody poszukiwania najlepszych kandydatów na rynku pracy. Zastosowanie znajdują tu metody tzw. rekrutacji bezpośredniej. Stosowana była ona dotychczas jako metoda zatrudniania specjalistów i menadżerów wyższego szczebla. Dziś znajduje ona nawet zastosowanie w odniesieniu do pracowników średniego i niskiego szczebla.  Rekrutacja bezpośrednia daje możliwość zatrudnienia osoby, która idealnie wpisuje się w profil poszukania firmy. Dziś nie sprawdzają się podstawowe narzędzia rekrutacji tradycyjnej, do których zalicza się dawanie ogłoszeń prasowych i internetowych.

W momencie, kiedy rekrutacja bezpośrednia odniesie oczekiwane skutki, w postaci znalezienia kandydata doskonałego, pracodawca powinien dołożyć wszelkich starań, aby takiego pracownika utrzymać i sprawić, aby nie był kuszony atrakcyjnymi propozycjami pracy u konkurencji. Nie jest to, rzecz jasna, proste. Można jednak zatrzymać przy sobie dobrego pracownika za pomocą dodatkowych świadczeń, doktórach zalicza się pakiety ubezpieczeń czy też zapewnienie mu bezpłatnej opieki zdrowotnej w dobrej klinice. Metodą pozyskiwania specjalistów legitymujących się doświadczeniem i cennymi dla przedsiębiorstwa uprawnieniami, jest również organizacja dodatkowych szkoleń.

W terminologii fachowej mianem diety nazywa się specjalne dofinansowanie, które udzielane jest pracownikowi z tytułu podróży służbowej. Dieta jest dawana pracownikom na poczet poniesionych przez nich wydatków w czasie delegacji. Wysokość diety w podróżach krajowych i zagranicznych, jest ściśle uwarunkowana tym, dokąd jedzie pracownik i jak długo trwa jego delegacja. Im dłuższa delegacja, w bardziej odległym od miejsca zamieszkania mieście, tym naturalnie dieta będzie wyższa.

Generalnie wszystkie podróże służbowe, jakie zlecane są poszczególnym pracownikom przez ich przełożonych, można podzielić na podróże krajowe i zagraniczne.

Według prawa, a właściwie rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej pochodzące z 30 listopada 2006 roku i traktujące o wysokości oraz warunkach ustalania należności, m.in. z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju, dieta przysługuje w następujących wysokościach:

• Połowy ustalonej kwoty diety, gdy podróż służbowa pracownika trwa od 8 do 12 godzin,
• Pełnej ustalonej uprzednio kwoty diety, jeśli podróż służbowa trwa więcej niż 12 godzin,
• Za każdą dobę podróży służbowej przysługuje dieta w pełnej wysokości.

W przypadku, gdy podróż służbowa pracownika trwa mniej niż 8 godzin, to niestety nie będzie mu przysługiwało ze strony pracodawcy świadczenie w formie diety pracowniczej. Najczęściej, do wyliczeń wysokości diety przyjmowana jest zasada, że do 8 godzin podróży służbowej przyznawana jest połowa diety, a ponad 8 godzin – cała stawka. Istnieje wiele innych sytuacji, w których pracownik również nie otrzyma diety. Dzieje się tak w przypadku, gdy pracownikowi pracodawca zapewnił uprzednio bezpłatne, całodzienne wyżywienie. Podobnie dzieje się w przypadku, gdy pracownik został oddelegowany do podróży służbowej do miejscowości swojego zamieszkania. Stawka wysokości diety w podróżach krajowych, jaka obowiązuje w chwili obecnej, wynosi 23 zł.

W przypadku delegacji zagranicznych, pracownik ma prawo domagać się od pracodawcy zaliczki diety w walucie obcej, koniecznej na pokrycie kosztów podróży i kosztów pobytu za granicą. Za każdą dobę przebywania przez pracownika w obcym kraju w podróży służbowej przysługuje dieta w pełnej wysokości. Z kolei, jeśli delegacja trwa do 8 godzin, pracownik dostanie zaledwie 1/3 diety, a w granicach od 8 do 12 godzin – połowę jej stawki. Dodatkowo, dietę wypłaca się pracownikowi dokładnie w takiej wysokości, jaka w danej chwili obowiązuje w destynacji podróży służbowej.

System podatkowy zawiera nie tylko przepisy stricte związane z podatkami, ale również określające podmioty uprawnione do pobierania podatków, płatników podatków, jak i wszystkie instytucje wyznaczające ich wysokość i warunki odprowadzania.

Podstawowym dochodem budżetu państwa są podatki, dlatego tak ważny jest sprawnie działający system podatkowy. Jeśli przepisy dotyczące podatków zostaną określone spójnie i właściwie, wówczas rozwój kraju jest ułatwiony. Dodatkowo, system podatkowy, jak i w ogól same podatki, jest narzędziem umożliwiającym sprawowanie przez władze państwa funkcji redystrybucyjnej. Dzieje się to poprzez ustanawianie ulg i zwolnień podatkowych, czy też zróżnicowanych stawek podatków.

Podstawą opłacania podatków i ustanawiania wszelkich zwolnień w naszym kraju jest Konstytucja. Nakładanie podatków na nowe grupy osób i zmiany w przepisach podatkowych wymagają nowelizacji odpowiedniej ustawy. Podobnie jest w przypadku wyznaczania podmiotów i przedmiotów opodatkowania, zmianach obowiązujących stawek podatkowych oraz umorzeń podatkowych itp.

W Polsce można wyróżnić dwa rodzaje podatków – bezpośrednie i pośrednie. W ich obrębie zaś mówi się o tytułach podatkowych, które objęte są materialnym szczególnym prawem podatkowym.

Wśród podatków bezpośrednich, nakładanych na dochód bądź też majątek podatnika w Polsce, wymienia się: podatek dochodowy, zarówno od osób fizycznych (PIT), jak i od osób prawnych (CIT), podatek rolny, podatek od czynności cywilnoprawnych, podatek od spadków i darowizn, podatek od nieruchomości, podatek, leśny, podatek od środków transportu oraz podatek od posiadania psów.

W gronie podatków pośrednich, płaconych podczas nabywania dóbr, znajduje się mniej rodzajów podatków. Mowa tu o podatkach od towarów i usług, czyli o podatku VAT, podatku akcyzowym oraz o podatku od gier.

Nie tylko polska Konstytucja reguluje kwestie podatkowe w naszym kraju. Przepisy związane z podatkami, ulgami podatkowymi, podatnikami i wszelkimi umorzeniami podatków zawarte są również w obowiązującej Ordynacji Podatkowej. Nowelizacja tej ordynacji także wprowadza zmiany w polskim systemie podatkowym.

Zmiany w systemie podatkowym obserwowaliśmy chociażby w 2011 roku, kiedy to w Polsce został wprowadzony wyższy podatek VAT.

Każdy proces innowacyjny składa się z kilku faz, w których zachodzą zmiany technologiczne. Fazy te prezentują się w sposób następujący:

• Inwencja – pomysł,
• Innowacja,
• Upowszechnianie.

Znając cykl życia produktu łatwo można prześledzić przebieg procesu innowacyjnego. Proces innowacyjny jest bowiem z nim ściśle powiązany. Na każdy taki cykl składa się kilka etapów: wprowadzenie, wzrost, dojrzałość, spadek i wycofywanie.

Dla innowacji największe znaczenie ma pierwsza faza cyklu życia produktu, czyli faza wprowadzania go na rynek. Na tym etapie następuje jednocześnie końcowe przeprowadzenie procesu innowacyjnego danego produktu. Jeszcze przed wprowadzeniem danego dobra lub usługi na rynek, musiały one przejść drogę ewolucji. Musiały po prostu zostać dopasowane do wszelkich wymogów rynkowych.

Droga ewolucji produktu, która następuje jeszcze przed jego wprowadzeniem do obiegu, składa się z następujących czynności:

• Badania – polega ono na wyszukiwaniu nowych pomysłów, informacji, usług czy też dóbr,
• Rozwój – obejmuje on prace dążące do doskonalenia istniejących dóbr, pomysłów i usług,
• Projektowanie – oznacza to przełożenie pewnych wymagań na język jak najbardziej zrozumiały dla wszystkich zainteresowanych. Projekt musi być wykonany w odpowiedniej postaci, aby możliwe było wprowadzenie innowacji do wytwarzania lub użytkowania,
• Wdrażanie – dotyczy wprowadzania usług bądź produktów na wybrany rynek docelowy.

Dla procesu innowacji naturalnie najważniejszym elementem jest sama innowacja. Jest to proces wprowadzania nowych procesów produkcji, doskonalenia już istniejących, a także wdrażania do produkcji nowych wyrobów. W zakres pojęcia innowacji wchodzi również otwarcie nowego rynku, zastosowanie nowych materiałów do produkcji, jak i wprowadzenie nowej organizacji na grunt firmowy.

Można wyróżnić dwa odrębne podejścia do definiowania procesu innowacyjnego, mianowicie definicję podażową i popytową. W definicji podażowej proces innowacyjny składa się z powstania pomysłu, jego ucieleśnienia i następnie upowszechnienia. Wszystkie te działania zachodzą autonomicznie względem prowadzonych procesów przemysłowych. Konieczne jest przy tym znalezienie przedsiębiorcy, chcącego wykorzystać taką innowację w swoim własnym procesie produkcyjnym.

Definicja popytowa zakłada z kolei, że proces innowacyjny jest ciągiem następujących po sobie zdarzeń, które podejmowane są na podstawie procesów rynkowych. Wdrażanie innowacji według nich pozwala biznesmenom na uzyskanie znaczącej przewagi konkurencyjnej na rynku funkcjonowania.

Pragniemy zaprezentować Wam serwis Praca.msp.pl. Serwis ten jest agregatorem ogłoszeń o pracę. Zbiera wszystkie aktualne oferty i prezentuje je dla Was w przejrzystej formie.

Jeżeli poszukujesz pracy warto zostawić w serwisie swoje CV. Pracodawcy mający do nich dostęp będą mogli w łatwy sposób do Ciebie dotrzeć.

Możliwe jest też dodawanie własnych ogłoszeń o pracę – darmowych.

Zapraszamy do nowego serwisu: Praca.msp.pl

Najgorętszych banków polskiego Internetu – tych, o których w Sieci dyskutuje się najwięcej – dotyczą dziesiątki tysięcy komentarzy. Tylko o PKO BP jest ich ponad 20 tysięcy. Odsetek wypowiedzi negatywnych na temat banków jest jednak różny. Najgorszą reputację w Sieci mają mBank, Millenium i PKO BP. W ich przypadku, na każde 10 komentarzy czy wypowiedzi na internetowych forach, aż 4 ma charakter negatywny. Niemal równie słabo wypada w oczach internautów Citibank, o którym w Sieci pisze się jednak dużo rzadziej. W zdecydowanej czołówce banków o względnie najlepszej reputacji są Multibank (26% wypowiedzi negatywnych) i Inteligo (33%).

„Niestety większość instytucji bankowych nie prowadzi działań wzmacniających reputację w Sieci” – komentuje Norbert Kilen z agencji marketingowej Think Kong – „Tymczasem miesięczna liczba wyszukiwań w Sieci informacji o każdym banku sięga kilkuset tysięcy. Nawet jeśli tylko część znajdowanych opinii to głosy krytyczne, to i tak tysiące negatywnych sygnałów odbieranych przez potencjalnych klientów.”

Badanie wskazało też, o których bankach internauci rozmawiają najczęściej. Okazało się, że ponad 1/3 wszystkich głosów w Sieci przypada na dwa banki: mBank i PKO BP. Zaraz za nimi plasują się BZ WBK i ING. Najrzadziej wzmiankowane (poniżej 5000 komentarzy zakwalifikowanych do badania) są banki Nordea, GetinBank, CityBank.

„Kilkanaście największych marek bankowych wydaje łącznie prawie 500 milionów na reklamę rocznie” – mówi Norbert Kilen z agencji marketingowej Think Kong – „Jednocześnie widać, że duża część nie ma czytelnej strategii w odniesieniu do wątpliwości , komentarzy czy zapytań pojawiających się w Internecie.”

Szczegółowej analizie poddano również komentarze dotyczące bankowych produktów. Wyniki wskazały m.in., że w dyskusjach o kredytach stosunkowo najlepiej wypadają Getin Bank i Pekao SA. Z kolei w rozmowach na forach o kontach, stosunkowo najwięcej pozytywnych opinii dotyczy ING.

„Pracując nad projektem posłużyliśmy się oprogramowaniem automatyzującym ocenę emocji zawartych w komentarzach” – tłumaczy Marek Troszyński z firmy Zetema – „Zebranie komentarzy z ponad 7000 serwisów było tylko pierwszym etapem pracy, po którym następowała analiza składniowa i semantyczna. Ręczna analiza tysięcy wypowiedzi byłaby prawie niewykonalna.”

Wyniki dotyczące marek banków rozpoczynają serię projektów badawczych Emotrack.pl realizowanych przez agencję Think Kong i firmę Zetema. Całe przedsięwzięcie objęły patronatem liczne instytucje: m.in. Stowarzyszenie Agencji Reklamowych SAR oraz związek pracodawców branży internetowej IAB. Patronami Emotrack.pl są też media branżowe: Brief i Mediarun.pl.

Badanie zostało zrealizowane w kwietniu b.r. Na jego potrzeby zebrano z Internetu i przeanalizowano ponad 100 000 fragmentów wypowiedzi dotyczących wybranych marek z okresu ostatnich 2 lat na temat największych marek bankowych w Polsce. Wyniki opracowano na podstawie automatycznej analizy językowej wpisów z uwzględnieniem specyfiki języka polskiego, kontekstu znaczeniowego i wagi emocjonalnej stosowanych przez internautów wyrażeń.